viernes, 5 de diciembre de 2008

La conjura de los dioses (4 de diciembre de 2008)

¡Tarde aciaga la de ayer! Parece que los dioses se confabularon para aguarnos la noche. ¡Y vaya si lo consiguieron!. Tras un día pasado por agua, tristón, nos preparamos nueve catadores para pasar una agradable velada en trono a seis vinos, "con alguna sorpresa" según el organizador. ¡Y vaya si había sorpresas!, probablemente muchas más de las que el mismo sería capaz de adivinar.
Estabamos ante seis vinos de importantes D.O. españolas (Rioja, Ribera de Duero, Priorato, Toro, Somontano y Valdeorras), de una supuesta alta calidad (alguno por encima de los 30 euros). Y empezamos a catar. Primero la nariz... ¿Nos pasa algo? ¿Estamos tontos, como el día? En las primeras impresiones coincidimos en que son un desastre. El vino 1 tiene un tufo tremendo, que luego se va pasando pero que vuelve... Con el dos discutimos que si es leche amarga, que si es otra cosa..., pero estamos de acuerdo en que son aromas desagradables. El tercero bastante evolucionado. El cuarto huele a medicamento. El quinto y sexto no son tan desagradables, pero sí muy poco expresivos. ¿Vaya noche nos espera!.
Y comienza la discusión..., pero no sobre vinos sino sobre la posible descalificación de dos de ellos. Al final dedicamos más tiempo a discutir sobre el concepto de descalificación que sobre los propios vinos. Acordamos descalificar el primer vino, por dudas sobre el estado de la botella catada. Era un vino de Toro..., hasta ahí es donde puedo llegar. Sobre el vino cuarto no llegamos a un acuerdo sobre su descalificación, por lo que siguió en cartel. Mas le hubiera valido salir de escena pues se llevó dos ceros (¿lado oscuro?) por primera vez en nuestras catas y sacó menos de 10 puntos, también por primera vez . Era en Priorato del 2000, tal vez ya pasado de fecha (Comte Pirenne)
El vino 2 suscitó un debate de la leche. Sí, discutimos sobre los lácteos que presentaba. Para algunos tremendos, para otros no eran lácteos. Pero en cualquier caso no gustó nada, mas bien disgustó. Y era, nada más y nada menos, que el deseado Pago de Carraovejas 2006 de Ribera de Duero. ¡Qué sorpresa!
El vino 3 presentaba una evolución escesiva. Respondía al patrón clásico de un Rioja Reserva pero ya pasado de rosca. Efectivamente era Rioja (Viña Lanciano Reserva 1998).
El vino 5 pasó sin pena ni gloria. Ni gustó, ni disgustó. Era el Valdeorras (Viñaredo 2005).
El vino 6 quedó el mejor, aunque a alguna catadora le molestó el carácter licoroso que presentaba. Ya sabeis que... en el reino de los ciegos el tuerto es el rey. (Absum Varietales 2006 de D.O. Somontano).
Pero la conjura de los dioses contra nuestra velada no acabó ahí. Con las tapas que nos preparó José, y para no correr riesgos, decidimos abrir dos botellas de Artadi Viñas de Gain 2004. ¡Pues una estaba bien pero la otra...tenía corchazo! ¡Vaya noche!
Lo mejor es irse a casa a dormir y mañana será otro día... ¡Pues a las cuatro de la mañana se pone a parir la Orejas! (una perra sabueso que apareció abandonada y recogí hace dos meses). ¡¡¡Vaya noche!!!

Notas de cata

Absum Varietales 06 - 14,05 puntos

Color rubí con ribete granate. Capa media-baja. Nariz de intensidad media-baja. Vino licoroso con fondo de madera y recuerdos de cacao y vaselina. En boca ligero, algo áspero pero sin astringencia. Un poco vacío. Recuerda a aroma de bagazo de aguardiente.

Viñaredo 2005 - 12,94 puntos

Color rojo rubí con capa media. Muy plano en nariz, toques de fruta negra, chocolate. En boca presenta fruta roja de pepita con algo de astringencia.

Viña Lanciano Reserva 1998 - 12,28 puntos

Rojo teja con ribete teja. Nariz de intensidad media, inexpresivo. Algo evolucionado. Ataque alcohólico, tánico, vigoroso y largo.

Pago de Carraovejas Crianza 2006 - 11,5 puntos

Color rubí, opaca. Ribete teja. Nariz totalmente láctica a mantequilla rancia.

Comte Pirenne 2000 - 9,55 puntos

Color purpura con ribete teja, apagado. Nariz de intensidad media, algo de frutos de baya y destacan sus balsámicos. Cierta vainilla. Ataque cálido con evolución carnosa que empeora con el paso del tiempo. Vino evolucionado que pierde con el tiempo. Algunos catadores consideraron que la botella estaba defectuosa.

viernes, 28 de noviembre de 2008

De Juan García y otros monos (28 de noviembre de 2008)

Por fin vuelvo a las catas, tras dos jueves sin poder ir (ya se me estaba haciendo muy largo). Pero bueno, ya hemos conocido lo que pasó a través de la magnífica crónica de Rosa y Santiago.
Y volvemos a nuestras catas con la expléndida noticia de que nuestro sumiller de cabecera (Jose) ha vuelto a ganar en la cata de selección para representar a Galicia en el Trofeo de Sumilleres "Madrid Fusión". Ya veis lo contento que estaba. ¡¡¡Mucha suerte!!!

Eramos ocho catadores, algunos recién vueltos de vacaciones (se notó que Yayo venía contento por sus generosas puntuaciones). Otros faltaron porque estaban de vacaciones. ¡Que lo paseis bien!. A otras faltas las echamos de menos. Angeles: ¡Un beso muy grande de toda la Peña de Cata y que vaya todo muy bien!.

Con bastante retraso sobre la hora acordada, debido a la puntual impuntualidad de algunos de nuestros queridos/as catadores/as, nos enfrentamos a cinco monos (tintos monovarietales españoles). Y Jose nos adelantó que un vino no lo ibamos a acertar pues era una variedad que probablemente no habríamos catado, de una D.O. poco conocida. Y ahí estaba la variedad Juan García, de la D.O. Arribes. Efectivamente no lo acertamos.

Empezó la cata y la nariz del primero atrajo nuestra atención. ¡Que golosina! Algunos apostamos por la garnacha. Pues no,... era tempranillo de D.O. Madrid (Tagonius crianza 2004).

La nariz del resto de los vinos nos indicaba que estabamos ante unos buenos especímenes. La boca confirmó expectativas. El vino más peculiar era el tercero. ¿Sería nuestro amigo Juan García?. Pues sí. Un vino muy particular, que gustó bastante (16,3 puntos). (Abadengo 2004)

Seguía la cata con pocos pronunciamientos por parte de unos catadores concentrados en la labor. Sobre el vino cuarto la mayoría apostamos por la tempranillo. Y va Fran y dice que es una mencía gallega. ¡Y encima acierta! (Alcouce 2005 de D.O. Ribeira Sacra) Jose propone que le demos una medalla.

El quinto vino también nos llevó a Galicia. Yayo e Iñigo apostaron por ello. Y Paula se atrevió a definir la variedad: mencía. Y efectivamente era otro mencía de Ribeira Sacra. (Lalama 2004).

Del segundo vino dijimos de todo. Alguno incluso tuvimos la osadía de pensar en un vino gallego ("perdonale señor, que no sabe lo que dice"). Pero menos mal que Paula e Iñigo nos mandaron al mediterraneo y allí nos encontramos con la monastrell de D.O. Alicante. (El Sequé 2005) Con tanto esfuerzo y concentración en la cata habíamos hecho mucho apetito y dimos buena cuenta de la pluma ibérica que nos había preparado Jose. ¡Rica, rica! Con sus patatitas..., un vicio. Y para acabar bien una magnífica velada Jose nos invitó a un estupendo Oporto.

Ahora ya sabeis porqué tenía mono después de dos semanas sin poder venir a las catas. El próximo jueves prometo estar (Además nos ha amenazado Jose con unas centollitas, ahora que se ha abierto la temporada. Pero no corrais la voz.) ¡Hasta el próximo jueves!.


Notas de cata (puntuación de 1 a 20)

Tagonius crianza 2004 - 17,75 puntos

Rojo cereza con capa media-alta. Nariz muy sugerente, chocolates, bombón de licor, mermelada de ciruela. En boca es algo astringente. Fruta roja madura. Minerales, ligeros tostados. Buena acidez.

El Sequé 2005 - 16,93 puntos

Rojo picota, capa alta. Aromas florales con notas de violeta. Con caracter. Boca intensa, amplio, carnoso, con retronasal floral. Vino equilibrado, con nariz y gusto intenso.

Lalama 2004 - 16,50 puntos

Color con tonos a cereza y teja, algo desvaido. En nariz predominan los tostados y café. Aterciopelado, suave y largo en boca. Vino elegante, con algo de amrgor.

Abadengo 2004 - 16,30 puntos

Color teja y ribete del mismo color. Capa media. Nariz de intensidad media, franco, con frutos secos y cierto toque balsámico. Boca de intensidad media, cálido, sabroso con retronasal balsámica. Vino redondo y equilibrado.

Alcouce 2005 - 15,81 puntos

Rojo picota con ribete violáceo. Capa alta. Nariz de intensidad alta, franco. Frutos secos, ahumados. Ataque cálido pero se disuelve en boca. Pasa rápido. No deja apenas recuerdos. Vino equilibrado y correcto.

miércoles, 26 de noviembre de 2008

Crónica dunha cata sen cronista (13 de noviembre de 2008)

A cata realizada o xoves 13/11/o8 titulámola desta maneira porque o cronista oficial é Alberto que ese día non puido asistir, así como algúns/as dos catadores asiduos/as.Esta cata foi organizada por Rosa e Santiago, que é o culpable desta crónica por decisión dedocrática dos presentes.
Prantexámola cos criterios de sorprender aos compañeiros, xogar coa sorpresa, romper algún molde co que algúns coidaban que Santiago estaba moi “encasillado”a partir de catas anteriores, co ánimo de que fose lúdica e para elo introducimos algún elemento de xogo ,e sobre todo saborear uns bos viños. Imos concretar, eliximos cinco viños tintos de distintas denominacións de orixe do Estado Español e un tinto europeo non peninsular, aí estaba o elemento de xogo. A atención centrouse, en principio, por saber cal era o viño estranxeiro, logo pasou a segundo termo. Había tres viños monovarietais e outros tres con diferentes mesturas de castes. Uns sen barrica e outros con uns meses de barrica, había un reserva.
A cata resultou moi entretida, interesante e sobre todo sorpresiva para os catadores que a pesar de ter xa acumulada unha boa experiencia, sobre todo algúns, aínda se lle pode dar boas e grandes sorpresas. A primeira reacción dos catadores foi a sorpresa. A segunda foi a calidade dos viños elixidos. A terceira a diferenza entre os caldos. A cuarta, cal era o viño estranxeiro?. E así máis e máis… Foi unha cata longa e parsimoniosa e cando chegou a hora de puntuar e de arriscarse a acertar as castes e as mesturas, se tiñan barrica ou non, houbo de todo. Desde o despiste total ata o que acertou catro variedades, como foi o caso de Fran que quedou como o rei da noite dos catadores.
Os viños saboreados esta noite, relacionados por orde da puntuación obtida, foron:
O numero 1 con 16,85 puntos : Casa de la Ermita. Jumilla, crianza 2004, feito con uvas petit verdot e con doce meses en barricas novas de carballo francés e americano. Foi a sorpresa da noite, sobre todo por ser un viño moi equilibrado en nariz e en boca, tinto de tons tella, balsámico con toques de herba fresca, toques de pementa e forte sabor a cirola pasa, astrínxente, largo en boca con certo sabor amargo ao final.
O 2º con 16,21 puntos : Tionio. Ribera del Duero, 2003, crianza feito coa caste tinta fina (tempranillo). Viño de cor púrpura, cuberto, con toques balsámicos, con notas de madeira e regalicia, equilibrado.
3º con 16,00 puntos: Bentus. Rioja, reserva 2002, feito con 80% tempranillo, 20% garnacha, mazuelo e graciano. Dezaseis meses en barrica de carballo francés e americano. Cor vermella granate, capa media, limpo, intensidade alta, arumes a manteiga, rosas, regalicia, froitas vermellas , abelás e torrefacto. Cálido e envolvente.
4º con 15,14 puntos: Raimat. Costera del Segre, 2001. Feito con 85% de merlot e 15% de cabernet sauvignon con 18 meses en barrica. Cor marrón granate con reberete tellado, pouco cuberto. En nariz aromas a froita vermella e especies con cravo e algo de pementa negra. En boca froita vermella e especies, largo.
5º con 14,35 puntos Villa de Corullón. Bierzo 2001. Mencía. Este viño estaba moi vello para a variedade que é. Houbo quen apuntou que facía un días que tomara unha botella do 2005 e que estaba moitísimo mellor. Vermellón granate con tons violáceos. Froitas silvestres, moras, matices metálicos. Suave, untuoso, veludo, equilibrado en taninos e acidez.
6º con 14,07 puntos: Tiberio Nocens. Toscana Central, Italia, 2005. Viño tinto de uvas canaiolo 50% e cavernet ao 50%, feito ao modo do “Antico Metodo: Governo all´Uso Toscano” que consiste en vendimar o 10% das mellores uvas e deixalas madurar nun cuarto ben aireado por 15 días, vendimar o 90% restante e poñer a fermentar. Neste punto métense as uvas do 10% no mosto e cortase a fermentación. Espérase a que inicie unha segunda fermentación. O viño de cor cereixa con toques granate, aromas a framboesa madura con toques de torrefacto. Astrinxencia baixa . equilibrado.
Despois da cata, coma sempre, ceamos un menú preparado polo Ribeira de Fefiñans: zamburiñas á grella das máis grandes e mellores que se poidan ver na praza de Cambados, unha empanada de xoubas feita pola nai de Jose que merecería que patentase a receita e os chocos na súa tinta especialidade da casa onde se sae de todos os parámetros de sabor e calidade coñecidos. Nesta fase da cata, puidemos comprobar as habilidades de Íñigo como camareiro.
A noite rematou para nós (Rosa e Santiago) cunha copa no Pandemonium, do que fixo o resto de catadores non podemos dar razón.


viernes, 7 de noviembre de 2008

Una mirada al mundo en cinco vinos (6 de noviembre de 2008)

Hacía una tarde de perros. (¡Pobriños los chuchos! Ellos no tenían la culpa del chaparrón que estaba cayendo). Una tarde en la que daba pereza hasta salir de casa para ir a la cata,... y Jose nos tenía preparada una pequeña vuelta al mundo en cinco vinos de tres continentes. ¡Prepararos para viajar!.Eramos doce los elegidos para este viaje, con algunas agradables sorpresas de catadores que últimamente nos tenían un poquito abandonados. Angeles dejó a Carlos cuidando a Carlota y nos acompañó en nuestro periplo. Tonino también se enroló en nuestra tripulación.
Jaime aprovechó sus vacaciones para hacer este viaje virtual por medio mundo, sin salir de la Vinoteca.
Era, como casi siempre, una cata a ciegas pero Jose nos informó de las variedades de los vinos: shiraz, petit verdot, tannat, pinotage y carmenere. Para la mayoría era la primera vez que catábamos algunas variedades. Por ello no intentamos adivinar cúales eran cada uno (y los que lo intentaron salieron pelín escaldados... pero no vamos a hacer sangre). La única que claramente identificamos (sobre todo Jaime y Jose) fué la shiraz, que era Beresford 2004 de Surafrica.
El primer vino destacaba por su cuerpo, aunque un poco astringente. Los aromas no eran muy potentes aunque interesantes (especiado, frutos secos). Se trataba de Pisano Tannat 2005 de Uruguay. Quedó en tercer lugar.
El segundo vino era el citado Beresford Shiraz 2004. Quedó segundo.
El tercer vino nos recordaba a la mencía, quizás por una alta acidez, los aromas de fruta roja madura, compotados,... y era Pisano Petit Verdot 2006. Quedó cuarto.
El que menos nos gustó fué el cuarto. El aroma que predominaba erá a queso muy curado. No sabemos si era varietal o más bien una evolución defectuosa. Era Lyngrove Pinotage 2005 de South Africa.
¡And the winner is...! el vino más raro de la noche. Un vino que gustó o no gustó. Muy frutal, con fruta tropical, pero untuoso en boca, con elegancia. Era Santa Digna Carmenere 2004 de Chile.
Nos vamos a descansar de este viaje tan agotador para los sentidos. ¡Hasta el próximo jueves!
Notas de cata
Santa Digna Reserva Carmenere 2004 - 15,75 puntos
Picota negra con capa media. Equilibrado en nariz, con fruta tropical y tostados. Tánico, con cierta astringencia y untuoso. Elegante, largo en boca.
Beresford Shiraz 2004 - 15,6 puntos
Color teja, algo apagado. Aroma de intensidad media, con caracter (especiados, balsamicos, violeta). Ataque cálido, amplio, sabroso, untuoso, con largo postgusto. Redondo, euilibrado.
Pisano Tannat 2005 - 14,3 puntos
Brillante, color rojo picota, vivo, con ribete granate. Aromas limpios aunque no demasiado intensos. Especiado (pimienta negra) y a frutas secas (ciruelas). Con mucho cuerpo, alto de grado y un poco astringente, pero equilibrado en conjunto. Interesante.
Pisano Petit Verdot 2006 - 14 puntos
Color rojo cereza con capa media alta. Fruta roja madura, dulces, compotados, cerezas escarchadas. Recuerda a la variedad mencía. Entrada en boca limpia, untuosa. Buena acidez. Vuelve la fruta roja. Algo de astringencia.
Lyngrove Pinotage 2005 - 11,8 puntos
Color rojo teja, con capa media. Aroma a hongos de queso que se traduce en olor a queso curado. Acidez marcada durante todo su paso en boca. Ligero y desvaido, con algo de evolución. Sin equilibrio. Recuerdos de compota pasada.

viernes, 31 de octubre de 2008

Cata de blancos con final negro (30 de octubre de 2008)

¡Hola amigos, catadores y no catadores, aquí estamos de nuevo! Tras un verano de relax (se notaba en el agarrotamiento de nuestras papilas gustativas), con la vendimia en las bodegas, volvemos a nuestra rutina de cada jueves. ¡Que gustito da a veces volver a la cotidianidad! El librito junto al calor de la chimenea en las tardes lluviosas de otoño, la reunión de amigos de los jueves con la disculpa de los vinos,...esos pequeños placeres que dan sentido a la vida.
Pero vayamos al grano, o mejor dicho a la copa. Tras el descanso veraniego y tras algunas catas sin crónica (una visita virtual a los vinos de Maladinha y el cumple de Iñigo en el que nos obsequió con los distintos vinos del Grupo Vega Sicilia -esto lo digo para dar envidia) Olga y Jose nos recibieron con una sonrisa, una cata de vinos blancos y unos chocos en su tinta que estaban para chuparse los dedos.
Nos enfrentamos los once catadores, un poco desentrenados, a seis blancos de distintas añadas, de distintas variedades y de distintos paises. ¡Para empezar el nuevo curso una cata sencillita, para abrir boca...!. Mas bien para cerrarla, pues al empezar a catar no sabiamos qué decir, ni por dónde empezar a hincar el diente a los vinos. Ahí podeis ver a algunas de nuestras catadores y catadores preguntandose: ¿y esto que coño es?.

Algunos nombres empezaron a ponerse sobre la mesa: chardonay, verdejo (que por cierto no estaba presente), godello (que estaba pero en otro vino distinto). El vino 3 es el único que nos mostraba clara la variedad (chardonay con barrica). A media cata Jose se apiadó de nosotros y nos descifró las variedades que estaban presentes aunque no nos dijo que vino era cada cual. Eso nos animó a hacer quinielas (con un índice de aciertos patético). Menos mal que Carlos salvo la honrilla y acertó la mitad de los vinos.

El vino 1 (aroma a compota de pera dijo Paula y muchos la apoyamos) era un Ribeiro 2007 (Divino Rey de Bodega Castro Rey) elaborado con Treixadura, albariño y Loureiro. Sólo Rebeca acertó.

El vino 2 fué el que más nos gustó, aunque sólo Carlos acertó que se trataba de un chardonay (Enate Chardonay-234 2005 de Somontano).

El vino 3 quedó en segundo lugar y todos coincidiamos en su carácter chardonay. Destacaba su vainilla y pastelería. Se trataba de Tabali Reserva Especial 2004 de Chile.

El vino 4 a muchos les pareció el ribeiro y, aunque no erá de muy lejos, se trataba de un godello de Valdeorras: Viña Somoza Selección 2006.

El vino 5 decepcionó. Al abrir se mostraba poco franco con aromas sulfurosos. Poco a poco se fué abriendo y mejorando sensiblemente pero al final volvió a caer y presentar aromas sucios. Se trataba de un albarinho portugués (Vinho Verde): Poema 2005.

El último, que quedó el último, era un viura/malvasía de Rioja (Carlos volvió a acertar). Se trataba de Luis Alegre 2007. Presentaba un color velado y aromas poco francos.

Y tras tanto color blanco, para hacer un poco contraste, Jose nos preparó unos chocos en su tinta (negra, negra) recién traidos de la lonja (frescos, frescos) que estaban divinos (ricos, ricos) con sus patatitas y el pan para untar la salsita. ¡¡¡Uhmm...!!! Y así os dejo, con la comisura de los labios pelín negrita, y Jose sumando las puntuaciones de los vinos. ¡Hasta el próximo jueves!

Notas de cata

Enate Chardonay-234 2005 - 16 puntos

Amarillo dorado con tonos limón. Limpio, brillante. Aromas de intensidad media. Floral y lácteos. Presenta una entrada en boca suave, glicérico. Largo, con ligero amargor. Posgusto a hierbas de monte.

Tabali Reserva Especial 2004 - 15,5 puntos

Amarillo dorado, brillante, luminoso. Nariz de intensidad media, complejo. Caracter afrutado, con frutos de baya. Vainilla, pastelería. En boca se muestra cálido, amplio, con rotronasal frutal.

Divino Rey 2007 - 14,44 puntos

Brillante. Amarillo limón con irisaciones verdes. Alta intensidad aromática, con carácter. Cítricos, pera en almíbar. Redond0, complejo, estructurado, graso, sabroso. La nariz fresca que tiene no hace esperar la untuosidad y redonded que tiene en boca.

Viña Somoza Selección 2006- 14,16 puntos

Limpio, brillante con tonos verdosos. En nariz fruta blanca, pera, manzana, con matices anisados. Fresco. Largo en boca con una tanicidad persistente,,amargo. Retronasales especiados con toques vegetales.

Poema 2005 - 13,33 puntos

Color amarillo verdoso, transparente. Muy cerrada la nariz al principio, que abre en frutas tropicales intensas (piña y maracuyá), que empeora con el tiempo. En boca intenso, cálido, con acidez equilibrada y posgusto vegetal y frutal.

Luis Alegre 2007 - 12,77 puntos

Amarillo pajizo con destellos dorados (oro viejo). Algo turbio y velado. En nariz buena intensidad. Flores blancas (azahar). Toques de caramelo de anís. Poco franco, acidulado, dejes amargosos, fruta escarchada, con citricos y tropicales.

viernes, 13 de junio de 2008

Vinos mallorquines con filloas (12 de junio de 2008)

Este estupendo jueves de junio hemos salido de visita. Rebeca y Locho nos habían invitado a catar unos vinos mallorquines en su bodega (Bodega Zárate). Antes de empezar la cata los anfitriones nos invitaron a tomar un albariño (Magnum Balado 2006) en el jardín, junto al palomar y el horreo. Magnífico paraje, en un día estupendo, tomando un rico albariño en buena compañía...¡Esto es vida!... y lo demás es cuento.Pero vayamos a lo que nos reunió: la cata. Habían traido los anfitriones seis vinos mallorquines que ibamos a catar, a botella tapada, de forma consecutiva. Eran tres vinos blancos y tres tintos.
Sale el primer vino. Presenta un bonito color amarillo limón. Nariz tropical y fresca. Boca más cálida. Alguno le echamos en falta algo más de frescura, pero en general gusta. ¿Qué variedad puede ser? Esther y Jose apuestan por chardonay. Otros apostamos por alguna autoctona. Y ambos acertamos. Es un coupage de chardonay con prensal blanc. Se trata de Nou Nat 2007 de Binigrau (Vino de la Tierra de Mallorca). El segundo vino presenta un color mucho más claro y unos aromas inconfundibles. En cuanto lo catamos surgió la palabra: moscatel. La fragancia a pétalos de rosa se expandió por la sala de cata. La boca,... ligerita. El vino en general estaba correcto pero sin emocionar. Era Original Muscat 2007 de Miquel Oliver (D.O. Pla i Llevant). El tercero despistó. Ya desde el color que definimos como oro rosa. Los aromas eran muy peculiares y difíciles de definir. A todos nos recordaban a algo pero nadie supo definir a qué. En boca destacaba el alcohol. Fué el vino que menos nos gustó de la noche. ¿Variedad? Nadie se mojó. La verdad es que si alguien hubiera acertado era como para hacerle un monumento..., era merlot. Si, si, merlot vinificada en blanco. Son Prim 2007 de Jaume Llabres (Vino de la Tierra de Mallorca).
Y llegaron los tintos. ¿subirían el nivel los tres tintos? Lo descubriremos pronto. Al oler el primero ya se presagiaban cositas buenas. Había bastante frutita madura, grosella y un toque de pimienta. En boca todavía mejor. ¿Posibles variedades? Jose se inclinaba por tempranillo o similar. También se habló de shyraz. Pues no. Era un coupage de manto negro, callet y cabernet sauvignon. El vino era Macia Batle Crianza 2005 (D.O. Binissalem - Mallorca). El segundo vino presentaba una nariz sugerente: animal, fruta negra, trufa,... pero en boca defraudaba algo, con unos tanimos un poco duros. Y de la variedad, ¿qué decimos?... Y sentenció Romina: merlot. Pues sí: merot 100%. (Yo tambien quiero algún día acertar así, cuando sea mayor). Era AIA 2006 de Miquel Oliver (D.O. Pla i Llevant). Ahí veis en la foto a nuestra detectora de merlot.


Y llegó el sexto de la noche. El último y el que más nos gustó. Presentaba un color más clarito que los dos anteriores, con menos capa. Sus aromas eran seductores y en boca cariñoso y cálido. Todo un amante. Muchos pensamos en la shyraz (y algo había) pero sólo Esther añadió a la misma el manto negro (y acertó en un 75%). El restante 25% era cabernet sauvignon y merlot (Romina: esta vez se te escapó). Erá P. de Maria 2004 de Macia Batle (D.O. Binissalem - Mallorca).
Bueno, pues se acabó esta interesante cata de vinos que la mayoría no habíamos catado antes,... y la temporada de cata. Ahora sólo quedan las catas especiales de despedida (de las que probablemente no haremos crónica). Y Jose nos puso nota al grupo de cata: notable (creo que te has pasao de generoso. No pienses que contigo van a ser igual de expléndidos).



Y tras la cata,... el condumio rico, rico que nos preparó Rebeca, regado con magnum Balado 2006. Y de postre: unas filloas con crema hechas por la tía de Locho, de las que ya no existen. Con 24 huevos de gallina de corral (que tuvieron que estar una semana las pobres haciendo horas extras). Una fantástica despedida hasta la próxima temporada, después de la vendimia. ¡Nos volveremos a ver!

Notas de cata (puntuación de 1 a 20)

P. de María 2004 - 16,08 puntos

Color rojo picota con capa media. Aromas intensos de guindas en licor, especias y notas balsámicas, regaliz. En boca es cálido, amplio con un marcado carácter astringente. En retronasal predominan la fruta, los especiados y balsámicos.

Macia Batle Crianza 2005 - 15,87 puntos

Rojo picota con ribete teja. Capa alta. Limpio. En nariz se presenta intenso, con carácter. Ciruela pasa, grosella, pimienta. En boca es tánico, alcohólico, amplio y vigoroso.

Nou Nat 2007 - 15,25 puntos

Amarillo limón con tonos verdosos. Limpio, brillante. En nariz es franco, con carácter. Destaca la fruta tropical, piña y flores blancas. En boca presenta una entrada cálida. Amplio y graso. En retronasal recuerda a la nariz (tropical).

Aia 2006 - 14,87 puntos

Capa muy alta. Cubierto. Color rojo picota. Ribete violáceo muy vivo. Aroma a caja de puros, animal de pelo, fruta negra (tipo ciruela), mina de lápiz, aceituna negra, trufas. En boca es tánico, sin ser excesivamente molesto. Corpulento. Vuelve la trufa. Caramelo quemado.

Original Muscat 2007 - 13,29 puntos

Amarillo pálido, transparente. Dominan los aromas florales a rosas, con cierto carácter tropical y frutos secos. En boca es cálido y ligero. Correcto. Bien hecho, con franqueza.

Son Prim 2007 - 12,12 puntos

Color entre ambarino y oro rosa. Apagado. Aromas de intensidad media, que resultan conocidos pero difíciles de identificar. En boca es alcohólico, con pocos matices, sin acidez y con un dulzor que predomina. Se cae en nariz, poco interesante en conjuntp, desconcertante.

viernes, 6 de junio de 2008

La cata de la rosca y el pelete (5 de junio de 2008)

La primavera ha sido muy dura, fria y lluviosa. Y, con las ganas que tenemos que llegue el calor, en cuanto ha hecho un día de sol y temperaturas gratas Jose se ha lanzado a preparar la cata en la terraza. Una cata de vinos blancos que ha preparado Paula y al final una presa ibérica a la parrilla. A priori buen plan,... pero vaya pelete que pasamos (a pesar de que algunos ya venían pertrechados para la ocasión). El viento norte se colaba por la terraza y realmente la cata nos dejo helados. Menos mal que la presa nos la comimos dentro y rápidamente entramos en calor.

Bueno, pero vayamos a la cata que nos dejo helados. Paula nos había preparado seis vinos cuyo denominador común era: ser blanco, joven (cosecha 2007) y tener la cabeza enroscada (tapón de rosca). Este perfil (de moda en los mercados anglosajones) ¿qué sorpresas nos iba a deparar?. Teníamos delante vinos de Sudafrica (dos), Argentina, Chile, Australia y España (vino para el mercado de exportación).

Nos servimos los vinos y comprobamos que se trataba de vinos muy brillantes, amarillo pálidos (alguno tan palido que había perdido el amarillo). Los aromas que dominaban eran los de fruta tropical, algo de pastelería y tufillos varios (el 2 destacaba en este tema aunque el 6, según pasaba la cata, se le iba acercando). ¿Y en boca? Pues muy ligeritos, alguno tan ligerito que ni se notaba. Pronto nos dimos cuenta que no iba a ser la cata de nuestra vida. Y según pasaba la cata nos ibamos reafirmando en la idea al comprobar cómo se iban cayendo. ¿Serán representativos de los vinos de rosca? ¿O será que por tener rosca estabamos predispuestos a valorarlos peor?.

Los vinos que mejor mantuvieron el tipo eran los dos Sauvignon Blanc. Jose, Paula y Esther enseguida dieron con la variedad. Alguno la confundió con la verdejo. El que ganó era un vino chileno (Montes Sauvignon Blanc 2007) y el segundo sudafricano (Fairview Sauvignon Blanc 2007). El tercero era otro vino sudafricano del que Jose identificó la Chenin Blanc (estaba Jose que se salia identificando variedades en rosca). Se trataba de un coupage de Chenin Blanc con Viognier (Thokozani 2007). El cuarto y quinto eran chardonay. Uno australiano (Oxford Landing Chardonay 2007) que acertó Paula y el otro argentino (Finca el Portillo 2007) que volvió a acertar Jose (aunque dijo que era una chardonay catalana). El último vino era el español. Obtuvo la peor puntuación que nuestra peña ha dado a un vino y hasta Jose, que estuvo toda la cata encontrando valores positivos, al final se derrumbó y reconoció que era una...
La verdad es que fué una cata muy instructiva. Nos quedo la duda sobre si alguno de los tufillos encontrados era provocado por la reducción extrema que conlleva el tapón de rosca. Habra que seguir provando roscas para comprobarlo. Paula, toma nota y cuando viajes por esos mundos nos traes alguna botella más.

Notas de cata

Montes Sauvignon Blanc 2007 - 14,25 puntos

Amarillo pálido, limpio y brillante. Ligero de color. En nariz predomina la fruta tropical, lichi, melón, maracuyá, chirimoya. En boca presenta ligero verdor con redondez, recuerda a las pepitas de uva. Tiene una nariz que no se corresponde con la boca.

Fairview Sauvignon Blanc 2007 - 14,0 puntos

Amarillo pálido, brillante. En nariz intensidad media. Vegetales, herbáceos, judías verdes con un fondo de fruta tropical e higos. En boca se intensifican los caracteres vegetales. Evoluciona marcando mucho el carácter vegetal amargoso.

Thokozani 2007 - 13,1 puntos

Amarillo pálido, limpio y brillante. Poca intensidad aromática. Citricos, manzana golden, frutos secos. Algo de tostado. En boca es corto, destacando la acidez. Cítrico.

Oxford Landing Chardonay 2007 - 12,87 puntos

Amarillo verdoso, brillante. Intensidad media en nariz, con fruta tropical y toques de vainilla. Ataque cálido, amplio, con fruta en retronasal y ciertos toques de urea al final. Vino equilibrado, con buen ataque y una evolución deficiente.

Finca El Portillo Chardonay 2007 - 12,75 puntos

Amarillo verdoso, luminoso, brillante. En nariz aparece cerrado. En boca es amargoso, ligero, vegetal. Un vino apagado.

Volteo 2007 - 9,1 puntos

Amarillo pálido, casi transparente, algo apagado. En nariz aparece cerrado, láctico con toque amargo no muy pronunciado. Corto en boca, algo acuoso y ácido, con una ligera amargura. Corto. Correcto a secas.